Nieuws

Onze brandweerlieden staan elke dag voor anderen klaar. Of het nu gaat om een woningbrand, een verkeersongeval of een medische interventie: zij zijn vaak als eersten ter plaatse wanneer mensen hulp nodig hebben. Dat engagement verdient niet alleen waardering, maar ook een beleid dat hen ondersteunt en versterkt.

Net daarom volg ik de geplande hervormingen van de brandweer van nabij op. Dat de regering werk wil maken van een modern personeelsbeleid is een goede zaak, maar de recente aankondiging van een staking van onbepaalde duur door de brandweervakbonden toont aan dat hervormingen alleen kunnen slagen wanneer er voldoende overleg en draagvlak is.

Tijdens de plenaire vergadering van de Kamer bracht ik de veiligheid in en rond onze stations opnieuw onder de aandacht. Recente incidenten tonen aan dat stationsomgevingen nog te vaak geconfronteerd worden met geweld, overlast en criminaliteit. Wie de trein neemt, moet zich veilig kunnen verplaatsen. Dat mag geen discussiepunt zijn.

Zon, vakantie en ontspanning zouden hand in hand moeten gaan met veiligheid. Of het nu gaat om een dagje aan zee, een uitstap naar een recreatiedomein of een rit met de kusttram: gezinnen moeten zich zorgeloos kunnen verplaatsen en genieten van hun vrije tijd.

De recente geweldsincidenten op de kusttram in De Haan hebben echter opnieuw aangetoond dat die veiligheid niet vanzelfsprekend is. De beelden waren bijzonder verontrustend en lieten niemand onberoerd. Ze herinneren ons eraan dat we overlast en geweld niet mogen normaliseren, zeker niet op plaatsen waar gezinnen, kinderen en toeristen samenkomen.

De zware geweldsincidenten op de kusttram in De Haan tonen opnieuw aan dat bijkomende maatregelen nodig zijn om gezinnen veilig te laten genieten van recreatiedomeinen en toeristische trekpleisters. Min wetsvoorstel om nationale toegangsverboden voor amokmakers mogelijk te maken, moet zo snel mogelijk gestemd worden. Dat maakte ik vandaag ook duidelijk in de plenaire zitting van de Kamer, want wie het nodig vindt om gezinnen, reizigers of hulpverleners te intimideren of aan te vallen, moet daar ook de gevolgen van dragen. Vandaag kan iemand die uit het ene recreatiedomein wordt geweerd, de dag nadien gewoon elders opnieuw voor problemen zorgen.

Veiligheid leeft. Niet alleen in parlementen en gemeentebesturen, maar ook bij de mensen thuis. Daarom trok ik samen met collega Kris Declercq naar Torhout voor een provinciale seniorensessie rond de veiligheidskoffer. Het was een waardevol moment om in gesprek te gaan over veiligheid dicht bij huis, want wie dagelijks in onze buurten en gemeenten leeft, weet vaak als geen ander welke uitdagingen er spelen en welke verwachtingen er zijn ten aanzien van het lokale veiligheidsbeleid.

Elke dag opnieuw nemen duizenden mensen deel aan het verkeer. Met de wagen, de fiets, de motor of te voet. Veilig verkeer begint bij aandacht voor wat er rondom ons gebeurt. Toch tonen nieuwe cijfers aan dat gsm-gebruik in het verkeer nog altijd bijzonder hardnekkig is. Meer zelfs: bij sommige groepen neemt het probleem zorgwekkend toe: uit cijfers die ik opvroeg bij de minister van Binnenlandse Zaken blijkt dat tussen 2020 en 2024 maar liefst 564.460 gsm-overtredingen werden vastgesteld in het verkeer. Vooral de sterke stijging bij fietsers en minderjarigen springt daarbij in het oog. Een evolutie die ons niet onberoerd mag laten.

De afgelopen maanden hebben we in de commissie Binnenlandse Zaken goed en grondig gedebatteerd over het wetsontwerp dat vandaag voorligt. Dat was ook nodig. Met dit ontwerp voeren we immers verregaande hervormingen door binnen de organisatie van onze lokale politiekorpsen. Zoals dat dan gaat in een coalitie, zijn we voor de ene hervormingsmaatregel al wat meer gewonnen dan voor de andere. Evenwel delen we één duidelijk doel: het versterken van de organisatie van onze lokale politiekorpsen en de veiligheid van onze burgers. Dat is dan ook wat we met deze wetgeving doen.

Veiligheid is en blijft een van de meest cruciale thema’s in het lokaal bestuur. Tijdens een online dialoogmoment met lokale besturen werd daarom de ‘veiligheidskoffer voor burgemeesters’ opnieuw onder de aandacht gebracht, met ruimte voor uitwisseling en praktijkgerichte feedback.

De signalen waren er al langer, en we hebben er ook herhaaldelijk voor gewaarschuwd: importeer het conflict in het Midden-Oosten niet naar ons land, want wat ver weg lijkt heeft onvermijdelijk impact hier. Ondertussen zien we de eerste tekenen van onrust opduiken. Verdachte pakketjes, verhoogde waakzaamheid, en vooral: mensen die zich opnieuw zorgen maken. Wat mij het meest treft? Dat zelfs kinderen hun angst uitspreken. Dat gevoel van onveiligheid mogen we nooit accepteren als overheid. 

Bruce, Bart, Aline, David, Marie… Het zijn maar enkele namen van de 35 mensen die op 22 maart 2016 het leven verloren. Achter elke naam schuilt een verhaal, een familie, vrienden, dromen en plannen die abrupt werden weggerukt.

Vandaag is het dag op dag tien jaar geleden dat ons land werd opgeschrikt door de aanslagen op de luchthaven van Zaventem en in metrostation Maalbeek. Een gewone ochtend sloeg om in een dag van ongeloof, verdriet en stilte die in het collectieve geheugen van België gegrift staat.