Nieuws

De rellen tijdens oudejaarsnacht waren nog maar net achter de rug, of Brussel werd begin januari opnieuw opgeschrikt door geweld. In Molenbeek liep het opnieuw mis na een wedstrijd van Marokko op de Afrika Cup. Wat een moment van sport en samenzijn had kunnen zijn, ontaardde opnieuw in rellen. Voor mij is de maat vol. Daarom pleit cd&v ervoor dat Brusselse burgemeesters veel sterker inzetten op preventieve maatregelen, met onder meer systematische identiteitscontroles en preventieve fouilles op plaatsen waar onrust wordt verwacht.

Exhibitionisme is een niet te onderschatten fenomeen in ons land. Dagelijks worden gemiddeld drie nieuwe feiten geregistreerd. Confrontaties die burgers – en zeker minderjarigen – vaak erg doen schrikken en zelfs trauma’s kunnen achterlaten. Volgens de opgevraagde cijfers, gaat het sinds 2019 om bijna 8.500 incidenten. Dit is geen randfenomeen meer. Daarom roep ik op tot meer blauw op straat en betere psychologische begeleiding van zowel dader als slachtoffer.

De strijd tegen drugs is nog lang niet gestreden. Dat blijkt uit het hoge aantal plekken in ons land waar synthetische drugs worden geproduceerd. Uit een recente bevraging van de Vlaamse overheid bij 170 burgemeesters blijkt bovendien dat drugs vandaag de grootste veiligheidsuitdaging vormen, zowel in grote steden als in kleinere gemeenten. Vanuit cd&v wil ik daarom dat burgemeesters sterker kunnen optreden wanneer ze drugsproductie of -handel op het spoor komen. Concreet pleit ik ervoor om burgemeesters de bevoegdheid te geven om ook privéwoningen die dienstdoen als drugsverkooppunt of -productieplaats tijdelijk te sluiten.

Samen met Kris Declercq had ik de kans om in gesprek te gaan met burgemeesters, eerste mandatarissen en politieraadsleden over hoe we de slagkracht van burgemeesters kunnen versterken en over de recente federale hervormingen rond politie.

Vandaag stelde ik in het parlement opnieuw een duidelijke vraag aan de minister: hoe wil hij niet alleen in Brussel, maar ook in kleinere steden en gemeenten opnieuw van lokale veiligheid een echte prioriteit maken? De aanleiding was de aankondiging van extra politie-inzet in Brussel, iets wat ik uiteraard steun. Maar terwijl we investeren in onze grote steden, mogen we niet blind zijn voor wat er elders gebeurt. Veiligheidsproblemen stoppen namelijk niet aan de stadsrand van Brussel, Gent of Antwerpen.

Vandaag waren collega Kris, collega Sammy en ik in Roeselare voor een persmoment over een onderwerp dat steeds meer Vlamingen raakt: veiligheid in onze buurten. Het onveiligheidsgevoel bij de inwoners staat op het hoogste peil in 20 jaar, en overlast is een van de belangrijkste oorzaken. Van drugsgebruik en vechtpartijen tot daklozen die ronddwalen en gezinnen angstig maken: onze burgemeesters staan elke dag aan de frontlinie, maar beschikken niet altijd over de instrumenten om doeltreffend in te grijpen.

Sinds 30 oktober weten we het zeker: onze veiligheid wordt getest. Drones boven kazernes en luchthavens, doelgerichte cyberaanvallen, en desinformatie die verwarring zaait. Het zijn geen incidenten meer, het is georganiseerd. Als federaal volksvertegenwoordiger maak ik me daar ernstig zorgen over. Veiligheid stopt niet bij de kazernepoort. Daarom moet ons antwoord ook veel breder zijn dan enkel militair beleid.

Tijdens de plenaire vergadering heb ik de minister van Binnenlandse Zaken het volgende gevraagd: welke afspraken heeft de Nationale Veiligheidsraad gemaakt om snel te komen tot een breed plan van aanpak dat alle locaties beschermt?

Vandaag trok ik samen met collega Kris Declercq naar Ieper voor een gesprek met lokale besturen over hun rol in een steeds complexere veiligheidsrealiteit. We merken het overal: burgemeesters staan vaak op de eerste lijn wanneer er zich crisissen voordoen, maar krijgen niet altijd de instrumenten en informatie die daarbij horen. Na dit overleg volgde een indrukwekkend bezoek aan de gevangenis van Ieper. 

Vandaag in de Kamer confronteerde ik de minister van Binnenlandse Zaken met de chaos die dinsdag in Brussel werd aangericht. Wat we toen zagen, was een pijnlijk contrast. Aan de ene kant: 80.000 mensen die op een vreedzame manier hun stem lieten horen, een toonbeeld van hoe protest in een democratie hoort te verlopen. Aan de andere kant: een kleine, maar gewelddadige groep extreemlinks tuig dat er alles aan deed om dat vreedzame signaal te overschaduwen.

Vlaams minister van Binnenlands Bestuur Hilde Crevits lanceerde recent een plan om in Vlaanderen lokale vrijwilligerskorpsen op te richten. Het gaat om burgerkorpsen van 10 tot 80 leden die snel kunnen worden ingeschakeld bij lokale noodsituaties zoals wateroverlast, langdurige stroomuitval of de ondersteuning van kwetsbare inwoners. Ondertussen blijkt het succes van deze maatregel: al 123 gemeenten hebben zich bereid getoond om een vrijwilligerskorps op te richten. Ik bevroeg de federale minister van Binnenlandse Zaken over of er federale ondersteuning mogelijk is voor dit soort initiatieven. Er is immers een belangrijke link te maken met de federale bevoegdheden inzake civiele veiligheid. Uit het antwoord van minister Quintin blijkt dat de federale regering voorlopig geen bijkomende financiële stimulansen zal voorzien. Er zou eventueel wel bijgedragen kunnen worden aan opleidingen en oefeningen. Daarnaast zal de FOD Binnenlandse Zaken een Europese benchmarking uitvoeren om goede praktijken te verzamelen rond burgerparticipatie in de noodhulp.