Betoging tegen racisme

Publicatiedatum

Auteur

Franky Demon

Deel dit artikel

De gebeurtenissen in de Verenigde Staten krijgen wereldwijd weerklank, ook bij ons. Ook in België is er nog werk aan de winkel in de strijd tegen racisme en discriminatie. Dat is een belangrijke strijd die helaas nog al te vaak onderschat wordt door velen. Vanuit de politiek en vanuit de samenleving moeten er telkens opnieuw stappen gezet worden om racisme en discriminatie uit de wereld te helpen. Ik ben tevreden dat de Minister van Binnenlandse Zaken in commissie reeds vermeldde dat hij het coördinatiecomité van de geïntegreerde politie heeft gevraagd om alvast bij de politie de huidige aanpak inzake racisme te evalueren, ook al zijn er vandaag weinig klachten.

Maar we moeten de strijd tegen racisme en discriminatie op een goede en slimme manier voeren. De betoging van afgelopen zondag in Brussel was dat niet. Helemaal niet. 10.000 mensen die opeengepakt staan, in deze tijden mogen we dat niet toestaan. Zeker niet omdat we iedereen gevraagd hebben in hun kot te blijven, omdat we hen gevraagd hebben hun grootouders en ouders niet te bezoeken, omdat dit een totaal fout signaal is naar de zorgverleners die zich al maandenlang elke dag opnieuw inzetten. Ik hoop van harte dat we binnen twee weken niet opnieuw een stijging zien van het aantal besmettingen.

De voorbereiding en het verloop van een betoging zijn in eerste instantie een verantwoordelijkheid van de burgemeester. Hij of zij moet inschatten wat de gevolgen zijn en of dit niet onverantwoord is. Wat mij betreft heeft de Brusselse burgemeester hier een foute inschatting gemaakt! In de huidige context moet daarbij rekening gehouden worden met de quarantainemaatregelen die door de Nationale Veiligheidsraad in samenspraak met de experten zijn opgesteld. 

Het is zo dat indien nodig de minister-president van Brussel vooraf kan ingrijpen, en in laatste instantie zelfs de minister van Binnenlandse Zaken, maar dan moet wel de juiste informatie doorgespeeld worden. Minister De Crem was echter duidelijk in commissie: er werd hem verzekerd dat de nodige maatregelen inzake social distancing en het dragen van mondmaskers zouden worden genomen. Dat bleek niet waar te zijn! 

Na afloop van de betoging liep de situatie dan nog eens helemaal uit de hand. Dat is bijzonder jammer, want dat helpt de strijd tegen racisme geen meter vooruit. Integendeel. En dat is toch uiteindelijk wat de meeste hier willen, dat racisme uit de wereld wordt geholpen. De plunderaars worden hopelijk dan ook zwaar gestraft.

Nieuws

Ook kleinere gemeenten verdienen meer veiligheid

Vandaag stelde ik in het parlement opnieuw een duidelijke vraag aan de minister: hoe wil hij niet alleen in Brussel, maar ook in kleinere steden en gemeenten opnieuw van lokale veiligheid een echte prioriteit maken? De aanleiding was de aankondiging van extra politie-inzet in Brussel, iets wat ik uiteraard steun. Maar terwijl we investeren in onze grote steden, mogen we niet blind zijn voor wat er elders gebeurt. Veiligheidsproblemen stoppen namelijk niet aan de stadsrand van Brussel, Gent of Antwerpen.

Wulgenbroeken, mooi natuurgebied voor Sint-Michiels

Stad Brugge gaat over tot het aanschaffen van ruim 16 hectare natte gronden ter hoogte van de Heidelbergstraat in Sint-Michiels, in het gebied gekend als de Wulgenbroeken. Met deze strategische verwerving wil de Stad de waterbuffering langs de Lijsterbeek versterken, extra ruimte creëren voor natte natuur en nieuwe kansen bieden voor zachte recreatie.

Cd&v vraagt invoering nieuwe Overlastwet: "Burgemeesters staan voor nieuwe veiligheidsuitdagingen maar beschikken over onvoldoende instrumenten"

Vandaag waren collega Kris, collega Sammy en ik in Roeselare voor een persmoment over een onderwerp dat steeds meer Vlamingen raakt: veiligheid in onze buurten. Het onveiligheidsgevoel bij de inwoners staat op het hoogste peil in 20 jaar, en overlast is een van de belangrijkste oorzaken. Van drugsgebruik en vechtpartijen tot daklozen die ronddwalen en gezinnen angstig maken: onze burgemeesters staan elke dag aan de frontlinie, maar beschikken niet altijd over de instrumenten om doeltreffend in te grijpen.