Bruce, Bart, Aline, David, Marie… Het zijn maar enkele namen van de 35 mensen die op 22 maart 2016 het leven verloren. Achter elke naam schuilt een verhaal, een familie, vrienden, dromen en plannen die abrupt werden weggerukt.
Vandaag is het dag op dag tien jaar geleden dat ons land werd opgeschrikt door de aanslagen op de luchthaven van Zaventem en in metrostation Maalbeek. Een gewone ochtend sloeg om in een dag van ongeloof, verdriet en stilte die in het collectieve geheugen van België gegrift staat.
Veel mensen weten nog exact waar ze waren toen het nieuws hen bereikte. De eerste berichten, de onzekerheid, de angst om dierbaren niet te kunnen bereiken, en daarna het besef dat niets nog hetzelfde zou zijn. Ons land rouwde, maar vond tegelijk ook kracht in de manier waarop mensen elkaar ondersteunden en samenkwamen.
Wat toen gebeurde, was een aanval op de fundamenten van onze samenleving: vrijheid, openheid en samenleven in diversiteit. Het doel was om verdeeldheid te zaaien en angst te laten overheersen. Tien jaar later is duidelijk dat die opzet is mislukt. Onze samenleving heeft pijn gekend, maar ook veerkracht getoond.
Vandaag denken we in de eerste plaats aan de slachtoffers en hun families. Hun afwezigheid blijft voelbaar, elke dag opnieuw. Hun verhalen verdienen het om blijvend verteld en herinnerd te worden.
Herdenken betekent ook vooruitkijken. Het is een moment om stil te staan bij het belang van waakzaamheid, van sterke veiligheidsdiensten en van een gezamenlijke inzet tegen haat en extremisme. Veiligheid en vrijheid vragen blijvende aandacht en verantwoordelijkheid van ons allemaal.
Tien jaar na die donkere dag blijven we kiezen voor verbinding in plaats van verdeeldheid, voor respect in plaats van haat, en voor hoop in plaats van angst.
